Hulp- en huppelloos …
Een ongeluk schuilt in een klein hoekje.
… Bij mij had het afgelopen maandagavond dekking gezocht op de onderste traptree. Ik was op de tast naar beneden gelopen, met een volle wasmand in mijn handen, had – zoals ik dat altijd doe in zo’n geval –de treden geteld, maar moet de tel zijn kwijtgeraakt. Die laatste trede miste ik dus. Wie het al heeft meegemaakt, weet wat ik bedoel. Ik kwam met mijn volle gewicht (+ die wasmand) op mijn rechtervoet terecht, in een diepte die aanvoelde als een ravijn.
… Er vlamde een bliksemschicht door me heen. De wasmand, met alles wat erin lag, viel op de grond. Ik strompelde naar de badkamer, poetste mijn tanden, kleedde me uit en kreupelde naar boven, naar bed. Slaap heelt alle wonden, zeggen ze vaak. Ik ging er dus vanuit dat ik de volgende morgen zo fris als een hoentje zou zijn.
… Niets bleek minder waar.
Om half vijf werd ik wakker van de pijn. Ik knipte het nachtlampje aan, bekeek mijn voet. Die was twee keer zo dik als anders, zag paarsig blauw. Hij had duidelijk Voltaren-gel nodig, en ik een Dafalgan. Ik ging op de rand van het bed zitten, plaatste voorzichtig mijn voeten op de grond. Slecht idee! Het scheelde niet veel of ik had het uitgegild – wat geen zin zou had, want ik was alleen thuis. Niemand om te helpen of te troosten.
De scène die daarop volgde, zou het schitterend gedaan hebben in een slapstick. Kon ik niet lopen, dan moest ik kruipen of op mijn kont over de grond schuiven. Dat deed ik dan ook, met opeengeklemde tanden – en met de moed der wanhoop, moet ik bekennen.
… Tegen dat ik de badkamer had bereikt en mezelf op één been overeind had gekregen om bij de Voltaren-gel en de Dafalgan te raken, was het kwart over vijf en druppelde het koude zweet uit mijn haar. Ik kroop naar de salon, en ging in de zetel liggen wachten op het daglicht.
(wordt vervolgd)