Huppelen – 3
Ik gaf het op, installeerde me voor de pc, dook in mijn mails, bleef daar hangen. Vaak lijkt het tikkende, typende leven echter en intenser dan de rest. Ook die dag. Voor ik het doorhad, was het tijd voor het avondeten. Didier overnachtte op zijn werkplek. Ik maakte het me gemakkelijk en bakte een croque-monsieur, luxe versie – met garnalen. Verrukkelijk! Daarna ging ik een serietje kijken.
… Rond half elf belde Didier om me goede nacht te wensen. En om te horen hoe het zat met mijn stappenplan. ‘Super,’ zei ik, zonder er zelfs maar bij na te denken. ‘Je bent erbij, man. Ik win!’
… Hij haakte lachend in.
… Ik kon mezelf wel voor de kop slaan. Waarom had ik niet gewoon verteld dat ik ermee kapte? Hoe moest ik in de tijd die me nog restte aan de benodigde stappen geraken? Mijn lijf vond het antwoord eerder dan mijn hoofd. Ik veerde op uit de zetel en begon te huppelen.
… Het ging helemaal vanzelf en pijlsnel. Ik hupte op en neer, zoals bij touwtje springen, en zag mijn teller met sprongen vooruitgaan. In minder dan een kwartier was ik klaar. Alleluja, hoera!
De volgende dag (het regende alweer!) huppelde ik op alle verloren momenten: de espressomachine die bonen maalde, de waterkoker op weg naar zijn hoogtepunt, de wasmachinedeur die 30 seconden nodig had om open te springen. Het was een makkie. Tegen de middag had ik mijn quotum al gehaald.
… Toen Didier ’s avonds arriveerde, stond ik hem op te wachten, telefoon in de hand. ‘Et voilà!’
… Hij haalde zijn schouders op. ‘Tja … En nu moet ik iets doen wat …’
… ‘Je nooit eerder deed,’ maakte ik de zin voor hem af.
… Hij zuchtte, zwaar, vanuit zijn buik. Ik voelde me bevrijd. Gedaan met dat dwangmatige gedoe! En toen … toen begon mijn telefoon weer te trompetteren …
(wordt vervolgd)