Huppelen – 2
De volgende dag regende het blaasjes. Ik stond bij het raam, zag de straat veranderen in een vijver, probeerde mezelf te overhalen om door het water te gaan ploeteren ter ere van mijn stappenteller. Alles in mijn lijf pruttelde tegen.
… Ik deed de was en de plas, ruimde op, maakte soep, startte de oorlog met stofnetten en spinnenwebben, liep van het kastje naar de muur. Kortom: ik maakte me nuttig, in de hoop dat ik zo aan mijn stappen zou geraken. Dat viel dik tegen in een poppenhuis als dat van mij. Tegen de middag stond mijn teller op amper 1285. Om mottig van te worden!
Eigenlijk wilde ik maar één ding: me installeren voor de pc. Helaas leverde dat geen stappen op. Van pure frustratie begon ik te stampvoeten. En, ja, de stappenteller stampvoette mee. Van 1285 naar 1420.
… Het besef kwam samen met een donderslag en een bliksemschicht. Wilde ik mijn weddenschap winnen (Ja!!!), en kon ik niet naar buiten (Nee!!!), dan zou ik binnen moeten wandelen. Ik begon eraan voor ik me kon bedenken. Van de keuken naar de living, de gang in, de trap op, rondje logeerkamer, rondje slaapkamer, nog een trap op, rondje werkkamer en terug. Zeven keer na elkaar. Alles samen goed voor een kleine 1000 stappen in 20 minuten. De moed zakte me in de schoenen. Ging ik hiermee door? Was ik zot genoeg om anderhalf uur rondjes door mijn huis te lopen, enkel en alleen voor die stomme weddenschap? Ik verveelde me te pletter, voelde me een gevangene in eenzame opsluiting.
Ik dronk een koffietje, dacht na. Bestonden er geen trucs om die teller te misleiden? Schudden misschien? Ik voegde de daad bij het woord, shakete er lustig op los. Zonder resultaat. Die telefoons van tegenwoordig zijn écht smart. Niet te misleiden.
… Dik tegen mijn goesting begon ik aan mijn volgende ronde. Halverwege ging de bel. Ik reageerde alsof ik op een misdaad was betrapt, struikelde over mijn eigen voeten, probeerde me vast te klampen aan de strijkplank, viel – met die plank boven op mij. Ik vloekte alle engelen en duivels bij elkaar, strompelde de trap af, haalde mijn been open aan de niet ingeklapte pedaal van Didiers plooifiets. Ik gaf het op.
(wordt vervolgd)
Kom gerust eens mijn gras afrijden!
Ik kan het plat huppelen!