Huppelen – 1
Als twintiger en dertiger liep ik vaak te huppelen op straat. Omdat de zon scheen, omdat ik was nagefloten, omdat de kinderen met een goed rapport waren thuisgekomen, omdat ik energie op overschot had. En ja, ook omdat ik er blij van werd. Probeer het maar eens. Het werkt. Echt!
… In de loop der jaren werd het gehuppel schaarser, en op een bepaalde dag waren ze opgebruikt, de huppelpasjes. Soms had ik er nog wel zin in, maar er kwam een vreemd soort gêne opzetten. Wat de mensen zouden denken van een huppelende veertiger, vijftiger, zestiger …
… Die gêne werd alleen maar groter, en toch ben ik weer begonnen met huppelen, weliswaar achter gesloten deuren.
Waarom?
… Wel, dat komt door de weddenschap die ik tijdens de vakantie afsloot met Didier. Hij durfde er zijn ziel en zaligheid om te verwedden dat ik thuis, in mijn gewone doen, nooit het stappenplan van mijn Samsung zou kunnen volgen. Dat ik nooit een tweede badge zou kunnen verzilveren. Niet slim van hem. Hij zou me intussen goed genoeg moeten kennen om te weten dat ik kick op uitdagingen, dat ik niet opgeef, en – vooral – dat ik wil winnen. Ik ging dus in op die weddenschap.
Tijdens het traject van Normandië naar huis had ik uiteraard niet veel stappen kunnen sprokkelen. De teller was blijven staan op 3002. Nadat we de valiezen uit de koffer hadden gehaald, sprong ik dus direct op de fiets om boodschappen te gaan doen in de hyper Carrefour. Die is groter dan een voetbalveld, en – vind ik – niet al te snugger ingericht. Heb je én groenten, én tandpasta, én wijn, én water nodig, en wil je ook nog eens snuisteren in de romans, dan heb je conditietraining voor een hele dag. Dat was ook de reden dat ik naar ginder fietste, en niet naar de Delhaize die dichter ligt en kleiner is.
… Toen ik thuiskwam zat ik 1000 stappen boven het vereiste minimum.
… Nog twee dagen te gaan, en mijn overwinning was een feit!
(wordt vervolgd)