Reizen en zo – slot

Tureluurster/ september 5, 2025/ Geen categorie/ 2 commentaren

Als ik eerlijk mag zijn … ik heb zenuwen. Stel dat het dorp bezweken is onder het massatoerisme. Stel dat de trap vervangen is door een lift. Ik mag er niet aan denken.
… Niets van dat alles. Het pleintje ligt er nog altijd even rustig bij, mét de restaurantjes en de bakker, de mairie is nog altijd école. Het hotel is weg.
… De trap is gebleven, de manier waarop ik hem afloop is veranderd. Nu houd ik in de gaten waar ik mijn voeten zet. Twintig jaar geleden huppelde ik ‘m af, hand in hand met Didier. Dat weet ik nog. Hij ook. Ik zie het in zijn ogen, neem zijn hand. ‘Durven of doen?’
… ‘Doen!’
… We huppelen een klein stukje, tot ik weg glibber en bijna onderuitga. Als ik nu één wens mocht doen, dan zou ik de tijd achteruit laten lopen.
… Het strand is nog steeds overweldigend onwerelds, overweldigend mooi, overweldigend griezelig als het water opkomt.
… We vluchten – net als toen. Met meer adempauzes weliswaar. Als we boven zijn, heb ik alleen nog maar heimwee naar vroeger, naar de ademvolle tijd. ‘We gaan langs daar.’ Ik wijs naar rechts.
… ‘Vier kilometer extra,’ zegt Didier. ‘Ben je zeker?’
… Nee, dat ben ik niet, maar ik wil mezelf absoluut bewijzen dat ik nog niet versleten ben. Ik zeg dus ja. We slaan rechtsaf. Als we weer op het pleintje arriveren, laat mijn gsm me weten dat ik mijn persoonlijke record brak: 26.000 stappen. Ik geef mezelf een duimpje!

De volgende morgen nemen we afscheid van onze gastheren en van onze ontbijtgenoten. We zijn met tien deze keer. Er arriveerde een koppel Australiërs. Didier en ik tolken over en weer. Of we niet nog een nachtje langer kunnen blijven, vraagt de vrouw uit Calais. ‘Zonder tolk is het zo zielig voor die twee.’
… Helaas, de plicht roept. De dag erna moet Didier weer aan het werk. Slechte timing, dat geeft hij grif toe. We stoppen onderweg nog één keer, in Hautot-sur-mer. Om ons een laatste keer te vergapen aan de kliffen en de eindeloze zee – en omdat ik stappen wil sprokkelen uiteraard. Didier mag de uitdaging die hij me gaf misschien vergeten zijn, ik niet😉

Vorig jaar stapte ik met een gevoel van opluchting in Dublin op de ferry, blij dat ik naar huis mócht. Dit jaar had de reis gerust wat langer mogen duren. Nantes, La Rochelle, Île de Ré, Rennes, Normandië … we hadden overal tijd te kort. Aanraders dus. Doen!

EINDE