Reizen en zo – 27
We lopen naar de ingang, bellen aan. Een rijzige man komt opendoen. ‘Entrez, entrez! Vous êtes Ingrid?’ Hij steekt meteen van wal. Dat hij niet aan sleutels doet, dat de voordeur al dertig jaar niet op slot is geweest, en dat het zo zal blijven tenzij de koeien het terrein aanvallen.
… Koeien? Ik versta nog niet de helft van wat hij zegt, zijn accent zou niet hebben misstaan in ‘Allo ‘Allo! (voor wie zich die knotsgekke serie nog herinnert). ‘Bent u Engels?’ vraag ik.
… Hij steekt theatraal zijn armen in de lucht. ‘Oh, al die mensen die me wijzen op mijn accent. Ik word er ziek van.’ Hij knipoogt om aan te geven dat hij een grapje maakt. ‘Nee, ik ben niet Engels, ik kom uit de Verenigde Emiraten, zie je dat niet?’ Alweer een knipoog. ‘Kom, ik laat jullie de salon zien. Voor als het regent. Thee, koffie, alles staat in de keuken. Doe alsof je thuis bent. En dit hier is de eetkamer. Nu nog de slaapkamer en we zijn rond. Dan kan ik boodschappen doen. Langs waar zijn jullie het dorp binnengeraakt? Dan weet ik hoe ik eruit raak. Die wegenwerkers,’ hij rolt met zijn ogen, ‘drie dagen zouden ze blijven. Ja, ja. We zitten aan dag zeventien, en het einde is nog niet in zicht.’ Hij neemt ons mee naar de derde verdieping. Een kamer uit de jaren 1800 met moderniseringen uit de jaren negentig van vorige eeuw, schat ik. Zowel Didier als ik voelen ons direct thuis.
We gaan terug met hem naar beneden om de bagage uit de auto te halen. Buiten steekt hij een sigaret op. ‘Mooi, hé, hier? Ik raak er al dertig jaar niet op uitgekeken. Zoiets vind je niet in de Verenigde Staten. Ja, daar kom ik vandaan. Mooie huizen heb je ginder ook, en natuur eveneens, maar de mentaliteit is daar niet goed, en ze hebben geen betaalbare Armagnac en geen lekkere kaas. Wij hoorden er niet thuis. Vive la France!’ Hij eindigt met een laatste goede raad. Als jullie willen uiteten, vertrek dan direct. Op maandag is er veel gesloten.
… ‘We wilden naar Sotteville,’ zeg ik.
… Hij werpt een blik op zijn polshorloge. ‘Te laat. Sta je daar niet bij openingstijd op de stoep, dan is alles volzet. Probeer Veules-les-Roses.’ Hij gooit zijn peuk in de asbak en daalt drie treetjes af naar de sous sol. Daar woont hij, in één kamer, tussen duizenden cd’s en dvd’s. De rijken der wereld, wie kan ze begrijpen?
(wordt vervolgd)