Reizen en zo – 25
De volgende ochtend beginnen we onze rit met een omweg langs Dinard. Allebei zouden we gezworen hebben dat we daar nooit eerder waren. Het zou een dubbele meineed geworden zijn. Mijn frank valt als we parkeren. De bakker op de hoek, de kerk, het smalle paadje omlaag … Didier is niet overtuigd. Een kwartier later wél. ‘Je hebt gelijk.’ Hij wijst naar een trap die nergens heen leidt. ‘Vorige keer zijn we hier ook blijven staan.’
… Een tweede woonst – in Frankrijk, Spanje, Italië, Dardennen, waar dan ook – ik zou het nooit overwegen, ook niet als ik de lotto won. Heb je zoiets, dan moet je erheen (waarom kocht je het anders?) of je moet het verhuren (met alle rompslomp die daarbij hoort). Dat ‘moeten’ zou het voor mij verpesten. Ik wil me niet engageren om telkens terug te gaan naar hetzelfde huis, dezelfde streek, dezelfde buren. Meer van hetzelfde heb ik thuis ook. Ergens een tweede of een derde keer komen daarentegen, je thuis voelen bij de herkenning, dat vind ik super. We drinken koffie op hetzelfde terras als vorige keer, maken dezelfde wandeling, en – geloof het of niet – ik fotografeer dezelfde dingen, vanuit een ander perspectief weliswaar.
… Daarna zetten we koers na La Chapelle-sur-Dun (Normandië), pleisterplaats voor onze twee laatste vakantienachten.
Hoewel we niet kozen voor de autosnelweg komen we daar, een paar kilometer voorbij Caen, toch op terecht. Peage en Flux Libre staat er langs de kant van de weg. ‘Weet jij wat dat betekent,’ vraagt Didier. Ik weet het, dankzij een artikel in de krant. Om files te vermijden, hebben ze hier de tolstations vervangen door camera’s. Het alziend oog weet precies waar je de autosnelweg opgaat en waar je hem verlaat. Het is de verantwoordelijkheid van de autobestuurder om tijdig (binnen de 72 uur) te betalen via SPNEF.com. Zo niet wacht je een boete. Ja, ook de Franse staat is op zoek naar extra inkomen!
Om de rit te breken, maken we een tussenstop in Honfleur. Drie Michelinsterren. Volkomen terecht. Sinds de negentiende eeuw komen kunstenaars er massaal inspiratie opdoen. Musset, Baudelaire, Seurat … allemaal bezweken ze voor de schoonheid van het stadje. In het hoogseizoen moet je er ongetwijfeld over de koppen lopen. Nu is het er ‘gezellig druk’. We slenteren door de oude stad, met de bijzondere dubbeldekskerk en de vakwerkhuizen, bezoeken de zoutzolders, bieden met moeite weerstand aan de curiosa in de winkeltjes. Ik had mezelf gezworen niets te kopen – mijn huis staat al vol genoeg – en tot nog toe lukte dat, maar nu heb ik het verdomd lastig😉
… We eindigen, zoals te verwachten was, op een terrasje aan de haven, het Vieux Bassin. Boten varen af en aan, de zon kleurt het water tinkelend zilver. Ik zou hier uren kunnen blijven zitten. Helaas … Het is bijna vier uur, en we worden voor zes in La Chapelle-sur-Dun verwacht...
(wordt vervolgd)