Reizen en zo – 13
In Nantes volgen we een van de bordjes naar een ondergrondse parking, komen terecht in een mastodont met drieduizend plaatsen. Daarvan zijn er welgeteld negentien bezet. Het is er quasi donker, uit de boxen komt loungemuziek die bij het einde van de wereld hoort. Het kost ons meer dan een halfuur om de uitgang te vinden.
… Die geeft uit op een groot plein in een winkelcentrum. Veel plavuizen tussen hoogbouw. Dat klinkt doods, ik besef het. Niets is minder waar. In het midden van het plein staat een tafel zo lang als mijn straatje in Sint-Amandsberg. Een tafel waaraan minstens honderd mensen zitten te bingoën. Numero sept. Numero vingt, numero … Gejoel, gelach, opverende kindertjes … Zelfs tussen hoogbouw klinkt Nantes gezellig.
We zoeken onze weg naar het oude centrum. Ik voel me er direct thuis. Veel historisch erfgoed, terrasjes, alle nationaliteiten door elkaar. We bezoeken het chateau des Ducs de Bretagne (absoluut de moeite), vergapen ons aan de Passage Pommeraye, laten ons verdwalen in de smalle straatjes, stranden op een terras. We bestellen twee wijntjes en een grote portie olijven, want behalve die croissant in Le Medieval hebben we nog niets gegeten.
Om halfvijf gaan we op weg naar ons verblijf voor de volgende twee nachten. Het wordt een koers met hindernissen. In de mastodontparking staan nog maar vier auto’s. De einde-wereld-muziek schalt uit de boxen. Behoorlijk luguber! De uitgang vinden we direct, maar nu blijkt de betaalautomaat verdwenen. Welke pijltjes we ook volgen, we eindigen telkens bij ‘af’: een kassahokje met daarop het bordje fermé.
… Na een kwartier kringetjes rijden, overweegt Didier de slagbomen te rammen – zoals in een actiefilm. Binnen de kortste keren zijn we aan het bekvechten. Dat IK die auto betaald heb. Of hij alstublieft zijn verstand kan gebruiken? Dan komt God ons te hulp. God in de gedaante van een tachtiger met een gezellig bierbuikje en een overschot aan tijd. Hij leidt ons blind naar de betaalautomaat, neemt afscheid met een buiging.
(wordt vervolgd)