Reizen en zo – 5
Behalve een ploeg wegenwerkers valt er geen mens te bespeuren in Chaumont-en-Vexin. Er hangt een overweldigende stank van asfalt, het geluid van drilboren is nauwelijks te harden. Schone, gespierde kerels in fluohesjes lopen af en aan. Hôtel St. Nicolas ligt te midden van alle herrie, we zijn de enige gasten.
… Een chambre double kost er (ontbijt inbegrepen) tachtig euro voor wie met bankcontact betaalt, zeventig voor wie cash bij zich heeft. Ik haal mijn portemonnee boven. De receptioniste noteert onze namen met potlood. Wanneer ik later op de avond een snelle blik werp in haar gastenboek, blijken we uitgegomd. Foefelare, het is van alle tijden!
… Het hotel is een charmant allegaartje van verbouwde huisjes en stallingen, rond een langwerpig binnenplein dat de hoofdstraat van het dorp verbindt met een klein parkje, annex parkeerplaats. Onze kamer is ruim en verwonderlijk goed geïsoleerd. Binnen hoor je niets van de wegenwerken.
… We bestellen twee glazen wijn, en installeren ons op het terras. Aan de muur tegenover ons hangt de menukaart van La Grange, het restaurant dat bij het hotel hoort. Garnalen met wilde rijst, gegrilde zeebaars, avocadosalade … We krijgen instant honger. Helaas blijkt de kaart een relikwie. La Grange werd gesloten na een burenruzie. Of er nog andere restaurants in het dorp zijn, vragen we.
… ‘Bien sûr. Bella Pizza en Kington. Allebei op loopafstand.’
We gaan op verkenning. De pizzeria is gesloten en raison des circonstances. Kington blijkt een hamburgertent. Soit, à la guerre comme à la guerre …
… We worden naar een tafeltje geleid door een broodmagere, ebbenhouten man. Een koffie-met-melk-tiener brengt ons de kaart. In de keuken wacht een witte vrouw op werk. We bestellen allebei een slaatje, en krijgen – een kwartier later – twee kommen geserveerd waar je met gemak een kroostrijk gezin mee kan voeden. Ondertussen is het eethuis volgelopen. Gezinnen met kinderen, tienerstelletjes, vriendengroepen. Iedereen, écht iedereen eet hamburger. Amerika in Frankrijk. Het jonge grut speelt tikkertje, de stelletjes zitten ongegeneerd te tongzoenen, de vrienden klinken met veel kabaal op een verjaardag. De ebbenhouten man klapt in zijn handen en zet de muziek luider. Het bestek rinkelt ervan. We vragen om de rekening, krijgen een gratis cognac en een plastic doosje met alles wat we niet op hebben gekregen.
Buiten ruikt het nog steeds naar asfalt, de drilboren zijn naar huis. We beklimmen de trappen naar een kerk, die groter lijkt dan het dorp. Vandaar heb je een weids uitzicht over de omgeving: vijftig tinten groen, een cirkelende roofvogel, een vrouw die (in slaapkleed) voor haar raam staat te dansen, een auto die – zomaar, uit het niets – achteruit bolt en tegen een boom botst. De wereld zoals die is. De vakantie is begonnen …
(wordt vervolgd)